O  M  E       T  O  R  I  E  S       I  N  K  S       O  N  T  A  C  T 
 
 
 
 

Calanques

Brecht has four more days without class and I am switching jobs. The Calanques flirt. We succumb.. But to cookiemonster 488kg of useful carbon by plane (combusting it straight where it shouldn't be).. or 510kg by car (indirectly ending up at the wrong places)...? Nomnomnom? Not if the TGV brings us south in a matter of hours 'only' spilling 16kg of carbon (including its sad infrastructure).

Columbus from Genoa tried to sail to India around the flat world map. We try to reach multipitch heavens, blitz, cheap and low-impact all at the same time. This parching economic system doesn't permit to take time to really do anything properly.... (WI-U-WI-U-..dwelling alert...).

Catch from Google Images' dragnet.

I pack Denis' topos and prepare. Webpages praise the national park high in the internet sky with deafening hymns... September or october? Perfect for walking.. You.. Are... Welcome.. Yeah, you! Give up yourself unto the moment, the time is now! Would be a shame not to. Shucks! Calanques, you! You Calanques! Calanques everywhere, Calanques tu le manques! Calanquescalanquescalanques!

Ok then.

Cassis

Early eve tuesday we pitch a tent. Soon after, we leave camping Cigales behind. We stride onwards, downhill, eventually reach Cassis and march through the village. No one has to tell us whereto. The glimmering shows. La mer. Qu'on voit danser.

Locals eagerly sell walking maps for the national park (it's sadly only 1 of 10 across all French territories). The sky is clear blue and the sea glisters. In the distance we already see rockformations getting more and more whimsically shaped. Sweaty and impatiently we squeeze the walking maps tight. Our arms tingle. To the park!

Columbus bumped into the Caribbeans. Brecht and me hit a wide black banner on the fences of the park that had called for us. Three Italian climbers in front of us drop their shoulders, their stride broken. The promise of a bright new world shatters beneath a clear blue sky. ACCES INTERDIT. Google? Internet fora? Swindlers selling maps?

Another one from Google Images.
How? – I don't know – but I find a French government webpage, the adress mostly consisting of numbers and symbols. Probably it was easier to find and hire a serial killer on the dark web. Anyway we learn the evil-doers (since already weeks) are drought, the mistral wind whipping madly around and (a) bloody arsonist(s). Outside the park's fringes we climb at Port-Miou. Tomorrow a rental car can bring us to Chateauvert (1h10') or Buoux (1h25'), so long for the blitz climbing trip by fair means.

First evening. French government map shows BLACK ALERT in the National Park of Calanques (22).

 

Crag map.

Castelvieil

Earlier than the morning sun we are ready to get a car. Then a hasty online double-check reveals the true miracle. After weeks of blackness a new status flashes online. It's red. Meanwhile the gendarmerie holds an arsonist by the scruff of his/her neck. Not so long after we run downhill along the streets, through the village and the rich neighbourhood. Destination rock!

Mini rock beaches pass. We infiltrate deeper under and through the garrigue bush, up, following an obscure trail. The last tourists disappear catching last glimpses of how Brecht and me rambo up a slope with a rope tight 'round each shoulder.

I solo up over the Trou du Canon. It's a bit crazy, and so must be the right audience for the routes we are heading to. WHOOOOOSSHH.. I gasp for breath.. uppercut of a 140-meter drop.. then a lion king rock.. followed by a dark overgrown crevice. We crawl up from the shades. By naturally formed stairs we wind up into the light on top. On the seldom trodden Castelvieil the sun burns merciless.

Brecht and me come to the abseil sans retour.

At the foot of the rocks you can see the Calanques: overhanging rock undercut by the waves.

A series of abseils brings all the way down to the splashing start. Only one multipitch can get us out of here: Rêve de Pierre. So we better get started. Amidst the crashing waves we hear a touristboat. By the time the sun comes around the corner I'm several pitches up and hear a megaphone. From a river cruiser, unworthy of the sea, colorful tourists and too big cameras point up. I look around if there is anything I should see and learn it's just me. By the late afternoon already, Brecht and me heave ourselves over the edge on top, for the first time sure we can make it back out of here.

Abseil and scramble back to the valley.

The walk home is quickly abandoned for the exploration of an endless pinnacle near En Vau's beach. Soon, from the first pitch of a technical variant of Sirène Liautard, I notice the rock beach is completely left, indicating the time to go home might be long past. But not for us as the pitches reach more than hundred meter up to the top.

Five pitches later Brecht joins the pointy summit with the sun just really really leaving, not even lighting lone planes high in the stratosky. With the headlamp I head down into the first of two 50m abseils. Disoriented I pass a labyrinth of gravely intimidating overhangs and come upon a split. I have no chance to come back on my choice, picking a side of a giant overhang block I plunge down only seeing the bright lit wall in front of me, intense shadows, surrounded by spellful darkness. Again another one. Then a little king swing. The pinnacle divides into multiple pinnacles. I pass daunting walls, none I recognize in the headlamp's light. Nevertheless I nicely land at the next abseilring with barely one meter of rope left.

The ridge opposing our Sirene line, showing the silhouette of the approach to Rêve de Pierre. Left of the window le Trou du Canon guards the Castelvieil range.

The next 50m-abseil brings the ground back to us. We walk home for real now. Through the branches of Allepo pines we see the moon light up the steep walls of our valley. On the sea cliffs earlier today we barely heared anything else than the whipping wind and crashing waves, but now we hear the whisper of a nightingale echoing into the light of the dark black night.

Return hour: half past ten. Within a jiffy climbers are on our tent spot. Out of the blue we are the moderators of a climbers' café and library. Besides, the camping is mostly taken over by couples among whom also a few Belgians.

Cap Canaille

Na tevergeefse zoektocht naar het Kariboe-filiaal in Cassis, trokken we naar de kust aan de andere kant van de baai.. Cap Canaille. De okerkleurige rotsen staken als een apart gebergte uit de zee in de verte.
Ze geleken in niks op de parelwitte Calanques. Het was droog, we wandelden hoog, de zon scheen op een brandtoren die schitterde. Opeens kwamen we aan een 'Lion King'-rots over de zee, met parking, veel mensen en bijna evenveel selfiestokken.

We vertrokken in onze rappels en al snel niemand meer in de verste verte. Dwars uitstekende pinnen en brokken zoefden voorbij. Wat zijn wij begonnen? Lage wolken bedekten alles tot de horizon om later als galloperende paarden op ons af te stijgeren. Op Ouvreur de bouse (koeievlaairouteopener) startten we in Bourreur de rousse (roodharigenstamper). Ook op de wand: Tireur de mousse (soort professeur Bras de Beurre) en Une porcelaine dans un magasin d'éléphants. Uh, boven! 't Was nog goed licht. Een salvo flitsen trok over het safarievoer dat we waren, dus we namen wat foto's terug van die bende toeristen.

Les van de dag: als ge uw rugzak in de struiken verstopt om af te dalen, en er steken sappige amandel-koffiekoeken in, dan eet ge mieren als ge bovenkomt. Ingenesteld in het kruim waren ze een beetje zoals wij in de multipitch vol brokken en gaten. Andere mieren zaten gezellig alleen of met twee onder een amandelschilfer. Ik leerde al snel dat dat elke amandelschilfer was. Maar ge had de koek moeten zien en de miertjes kriebelden niet in de mond.

In de verte piepte boven het wolkendek een onbewoond eiland uit. Lang geleden was het een wachtpost van de Romeinen.. en terecht want sakkerdepitjes Saracenen. Antoine de Saint-Exupéry (Le Petit Prince) stortte hier met zijn Lockheed P-38 Lightning neer, een maand na D-Day, om nooit meer te zijn gezien of gehoord.

Recent ontdekten duikers dat de geschiedenis veel eerder teruggaat. Met grotere ijskappen, lagere zeespiegels, lag een 100 meter lange onderwatergang hier droog om recht naar een immense grot te leiden.

Af en toe in 8.000 jaar hebben sommige van onze voormoederen grotschilderingen achtergelaten in de Grotte Cosquer, die wellicht nog anders heette zo 25.000BC-17.000BC, zo 50.000 jaar na de vermoedelijke quasi uitroeiing van de mens na de uitbarsting van de Toba 20.000 kilometer verder, waarop de pakweg 5.000 overlevenden – ons voorouders samen met later uitgestorvenen – relatief snel op andere plaatsen in de wereld zijn geraakt, maar het was toch nog 10.000 jaar voordat onze voorouders stillekes aan, bepaalde van hun gebruiken met planten echt efficiënt gingen aanpakken met zaad, veredeling en bodembewerking.. landbouw.. Neolithicum! Maar toen was het niet meer zo koud en was de zeespiegel intussen hoger, de grot onderwater, en de 300-meter hoge wand van Devenson wellicht een eerste pitchke kwijt :(. Voor een relevant klimverslagje over de Calanques, kan ik u nog altijd doorverwijzen naar Wim.


 

La Candelle

Multipitch: Armata calanca, occitaans voor 'fort Calanques'.

Lengte: 365m.

Terug: Half twaalf..

Hoe kwam dat nu weer? We weten 't niet. Trust me, I’m a luakker. Eerst moesten we 12 ruige kilometers stappen tot de top van La Candelle (425m boven de zee) en dan via de kust haar zuidelijke sokkel bereiken, met naast ons afgrond en azuurblauwe zee en af en toe een blok er in met een boomke op. We zochten met z'n tweeën een half uur naar de start van de route op onberekenbare hellingen.

De ene 6a(+) volgde na de andere. Continue. Delicaat. Lang. Paskes die ik nooit gedaan had. Regletten die ik had willen inkaderen. Vaak maar 1 verstopte oplossing. Dit was met niks anders te vergelijken van wat we hier in de Calanques gedaan hadden tot nu toe. We dachten gewoon eens een van de hoogste multipitchkes te proberen. Aanrader.

11 lengtes. En het had al heel de dag licht gedruppeld, maar nooit dat regen het klimmen beïnvloedde. Op het einde pakten we iets evidentere routes, om voor de regen boven te zijn, en voor het donker uit het rotswandenlabyrinth te geraken. Helemaal bovenin, nog 40 luttele meters van de top, volgde een 5b-gleuf tussen twee torens, met 1 haak mooi in het midden van deze donkere flipperkast. In de topo had “equipée en esprit” gestaan en het had goed geklonken. Het was het niet. In het boek ‘Escalade plaisir: Alpes du Sud, Provence' op Google Books vond ik de route, nu ja, ik vond twee streepkes van de rots waarbij eigenlijk beneden stond: “NON!”.

De lage zon scheen onder een uitgestrekt wolkenschild door, rakelings over de zee waar we ver op uit keken, met blauwige misten die erover hingen. Ik had dit nooit eerder gezien, ni op Google Afbeeldingen, ni in een disneyfilm. De Lion King had er wel mee kunnen beginnen. Warmgele gloed werd rood waar ze de zuidwestgerichte rots raakte. In de verte kregen diep azuurblauwe nevels net boven de zee iets paarsachtig. Terwijl glansde het land in gans andere willekeurige kleuren.

Toen viel de avond. We probeerden stijgend uit een claustrofobische kloof te geraken, in een brousse van planten, kiezels en rotsen. De kloof werd steeds nauwer.. De trappen hoger, met minder bakken. Na lang geklauter werd het te gevaarlijk en keken we achter ons, onder ons, neer op wat we de ganse tijd doorgekropen waren, de jungle van boomkes, struiken, klimplanten, kruiden.

Het was een moeilijke uitwandel en het heeft wat kleerscheuren gekost voor we op een bewandelbaar pad konden aansluiten. We waren die dag 10-20 kilometer het natuurgebied ingedrongen en zagen nu de lichten van Marseille (*) in de verte. Ik besefte dat we deze vaak druilerige dag exact 0 mensen hadden gezien in de wijde omtrek van kilometers. Niemand zou dit gepland hebben. Wij eigenlijk ook niet. We trailliepen terug naar de camping, door een flashflood. We sprongen van steen naar steen, in een nacht die ergens toch nog niet op de nacht leek, met nog lichtgevende mist over de zee. Microscopisch klein brandde in de donkerblauwe nevel het gele licht van een riviercruiseschipje en een vissersboot.

Dicht bij het dorp kregen we een korte lift door het nationaal park, van een bejaarde vrouw die in het midden van het bos reed met twee bejaarde mannen. Ze kenden elkaar precies allemaal al lang. Veel later, iets voor middernacht, stonden we op de camping en wat stond daar? Een grote fles plaatselijk La Cagole bier, van een koppel Zwitsere klimmers.

En Vau

Yosemite climber Mike Graham at En Vau, 1976

De laatste dag wandelden we naar En Vau waar we konden sportklimmen. Verwacht: heel gladde routes die gewoon waren behaakt om hun ligging bij het populair rotsstrand. Gekregen: deftige luchtbehaakte routes, niet zo glad, en de moeite. En veel supporters. Ik sprong in het maximumsterrenwater (volgens de Franse controleoverheid). Ook een doorschijnende roze kwalfamilie moet dat gevonden hebben. De dag liep op een einde, we ontmoetten nog Vlaamse studentes en ik moest meermaals concluderen dat Morgiou toch te ver nog is om werk te maken van een grot met een azuurblauw gloeiende bodem en om er terug uit te klimmen 4 lengtes Prends moi sec au-dessus du lagon bleu.

Marseille

In de nacht in Marseille ontmoetten we tegen het station nog een Roma-dakloze, Chobba, die maar al te graag de warmte van zijn gasvuurtje deelde en zijn weinige eten, zoals hij dat gedaan had als kind in Hongarije waar hij ooit is gevlucht.. Glunderende ogen, weinig tanden, beetje gevochten vroeger zei hij.. Thai-boks, gevangenis. Maar iets had hem vredevol gemaakt precies. Misschien de splinternieuwe mountainbike, de dikke alpiene jas, de felrood glanzende rugzak, de meest professionele Fingershoes aan zijn voeten, en vele nog verpakte outdoorwinkelgadgets.

Later hadden we onze trein.. Zes uur vlammen.. Zo dit verslag hier. We flitsten oneerbiedig snel door la douce France, door de Lubéron en heel de Provence, Rhône-Alpes, het vroeger koninkrijk van Bourgondië, Île-de-France, onder Parijs, Picardië en België. Dan stralend weer. Maar het seizoen verandert.

 

Note:

(*) Dat is het equivalent van elk een stuk kalfsvlees eten. Bovendien misbruikt de TGV geen medezoogdieren en verkwist de TGV geen duizenden liters zoet water.

 

 

 

Alpine climbing in history

(*) Marseille is de tweede stad van Frankrijk, met een bevolkingsaantal gelijk Antwerpen-Centrum. Grieks ontdekkingsreiziger Pytheas was Marseillaan, maar ook Gaston Rébuffat. Na WOII opende hij Alpiene rotswanden die onmogelijk heetten.. Lijnen die hem aanspraken als Calanqueswanden. (Foto's: Gaston Rébuffat in de Alpen. Let bijvoorbeeld op hoe de gordel zoals we die vandaag krijgen, verre van bestond.)

In dezelfde periode richtten de grote Europese naties hun kolonisatiedrang op ongezond hoge toppen in de Karakoram en Himalaya. Gaston Rébuffat kreeg de vraag om een verre toppenjacht bij te staan, zoals ook Hermann Buhl en Walter Bonatti. Deze expedities gokten respectievelijk op beruchte menseneters Annapurna, Nanga Parbat en Chhogori (K2).

De drie klommen, artiefden, en verschilden in stijl van de groep. De gezelschappen belegerden de berg met zuurstoffles-gesleur, afval, dragers en prepareerders. Ze bevolen kant-en-klare klettersteigs van manila/nylontouw en ladderparcours.. Precies zoals files van toeristen vandaag doen op enkele bekende bergen met marketingwaarde. Rébuffat, Buhl en Bonatti maakten dodelijke nachten mee door traagheid van de toppenkoortslijders.

Bonatti’s gruwelijke (letterlijk) bloedstollende nacht, afgezonderd boven 8000, bleek later de opzettelijke schuld van een venijnige vrijbuiter, als was die op zoek naar de schat van de Sierra Madre. Ze rekenden erop dat Bonatti zich als prille twintiger makkelijk zou laten doen op de Chhogori (K2). Ervaren pionier en eerder verzetsstrijder Riccardo Cassin was met leugens thuis gehouden. Bonatti de student voorkwam meermaals doden en loodste de goudzoekers door de ‘bottleneck’. (In plaats van er rotsklimmend rond te gaan, zoals de enigen die er eerder al raakten: klimpionier Fritz Wiessner met local, 15 jaar daarvoor, net voor WOII. Fritz blies na deze extra moeilijke crux, 3-4 kilometer boven de vallei, het circus af, vlakbij de top, om zijn bevriende Pakistani-kompaan veilig te kunnen laten afdalen.)

(*)

Terug naar ons onderwerp: Marseillaan Gaston lette op een hechte Franse bende (samen met die andere noordwandpionier van toen, Lionel Terray) en zorgde er meermaals voor dat de Franse gladiatoren (die dachten te kunnen vechten tegen hangende seracs) levend thuis geraakten.

31% à 45% doet dat niet (huidig relatief fataliteitencijfer ten opzichte van het aantal mensen die de berg getopt hebben), al is de weg naar de top van Annapurna I intussen uitgebreid doorverteld. De gok is in statistisch opzicht (en statistisch kan je dit bekijken want iedereen is bij grove benadering gelijk voor de willekeur van de seracmuren en lawines) te vergelijken met Russische roulette, waarbij je aan het begin zou zeggen meteen twee keer de trekker over te halen, of als dit al drie keer is gedaan zonder schot, alsof je nu als volgende de trekker overhaalt.

*uitwijdingsalarm*

Alleen al in conflictgebied Goma (Congo) riskeren 100-en ondernemende lokale dokters hun leven, terwijl een hoek van de KBF-website zorgvuldig bijhoudt wie de dood riskeerde om eerste Belg te heten die worteltjes luste, op de tweede hoogste berg met een priemgetal in het hoogtecijfer, ten opzichte van het equipotentiaalvlak dat de geoïde vormde van 1980. Met kolom voor al dan niet extra zuurstof. Geen plaats voor Gasherbrum IV met net geen 8000-getal. Geen vermelding voor dragers, ladderhangers of gidsen... (Na de Italianen duurde het 23 jaar tot de volgende expeditie naar de K2, i.e. toen een team Japanners een huurleger optrommelde van 1.500 lokale bewoners.) Bon, that escalated quickly.. L'escalade.

Over Karakoram en Himalaya gesproken: het nieuws gaat dat de sneeuwpanter 't terug beter doet.

Laat dit geen pleidooi zijn voor de latere dichotomie van alpienstijl-expeditiestijl, wanneer bijvoorbeeld Messner en House zich op de borst kloppen dat zij alpiene stijl klimmen. Na de Perestrojka maken ze met lawaai en neerbuigendheid kennis met succesvolle expeditiestijl van Russen, blind voor de evengoed Russische beklimmingen in alpiene stijl. Discussie teveel. Niks zegt dat klimmekes niet kunnen op manieren die de Russische teams om historische redenen geleerd hebben.

Wat wilt hij dan? Een nummertjesjager? Die soloot om na enkele levensgevaarlijke gokken, op diens Wikipediapagina ook een sterftedag te krijgen? Of een David Lama? Die een gigarotswand vrijklimt, maar dit terwijl met tien camera's rond hem die moeten registreren hoe heldhaftig hij Messner nadoet? Tien camera's die allen een lange lijn pitons naar de top hamerden om langs alle kanten op, onder en langs de top te schurken als bromvliegen in de zomer? Voor sensationele flitsende beelden voor een reclamecampagne voor een fabrieksdrankje met op de verpakking een roodgeschilderde koe? En nee niet de sympathieke koe van La Vache Qui Rit. Hier geen opmerkingen over? Maar Odintsov zou naar verluid disrespect hebben voor de berg die hij vond?

De noordwanden die Odintsov op de Russisch aangeleerde manier opende.. Man. Messner is misschien niet de zoals-hij-zich-market straffere man. Geen van Odintsov's comrades liet graag touwen achter op de berg. Bovendien, in de aangeleerde stijl was de regel tegelijk dat mensen in nood verplicht geholpen moeten worden en alles zowiezo afgeblazen bij een ongeval. Ze willen op de top staan met een team en niet met twee vrijbuiters die hun teamleden gaan uitmaken achteraf.

Je kan zelfpromo lezen van klimmers Messner tot Caldwell, maar je kan ook iets minder gesponsorde verhalen lezen van schrijvende klimmers Greg Child, Mark Synnott.. Overigens publiceren The New York Times en The Guardian soms zorgvuldige artikels specifiek over klimmen.