O  M  E       T  O  R  I  E  S       I  N  K  S       O  N  T  A  C  T 
 
 
 
 

Coldfingerweekend

...zou Parijse Brusselaar Victor Hugo gezegd hebben.

De bende

Donderdag. Zonnig en zestien graden. Overal schitteren prille boomknoppen. Samuel, Jasper, ik en Hendrik zitten in Freyr. Met z’n vieren werken we ons te pletter vanboven op de Al Legne. Tegen dat de merels het einde van de dag inzingen, vertrekken we naar Leuven.

We rijden direct naar de LUAK om af te spreken voor het coldfingerweekend. Daar concluderen we dat het 80% kans gaat regenen en op een ander weerbericht 75% dus pak 75%. Freyr moet mij en Hendrik een zonneslag gegeven hebben. We zeggen van kom we gaan en krijgen vanavond een buske bij elkaar. Met slechts 1 buske kan dit meteen ook een organisatorisch hoogtepunt worden in de LUAK-geschiedenis...

So it begins..

Vrijdag word ik na een paar uur wakker op de LUAK om kroonkurkkunstwerkjes te bekijken waarvan het blijkbaar op de LUAK een tentoonstelling is en ’s avonds tref ik de verantwoordelijke kunstenaars aan in de Kariboewinkel. Je krijgt er uitzonderlijk dertig percent. Voordat al het studentenwerkgeld er doorgejaagd zou worden, vluchten we al snel met het buske (en nieuwe anasazi’s en een funbloc topo).

De crew: Hendrik, Marie, ik, Sebastian The Mexican Spider en dan moedige internationale initianten Nicola (Noord-Italië), Liuba (Rusland), Jef (Limburg), Alessandro (Midden-Italië) en Alexandre (Zuid-Frankrijk). Op een stop onderweg leren we dat een parking statistisch gevaarlijker is dan een monsterachtig bouldergebied, wanneer Marie haar enkel verzwikt op een verraderlijke stoeprand.

Fontainebleau

Ergens diep in de nacht, nog dieper in het bos, komen we aan. De volgende ochtend is het warm. Het regent, maar amper merkbaar. We gaan allemaal in de auto zitten... Gordels aan! Weg naar Barbizon? Check! Een paar geselecteerde gebiedjes! Alright! Yesyes! Auto: Prrprr. We proberen het KUL-buske tot in Barbizon te duwen tot we het idee krijgen (na 50 meter) om startkabels van de paardenrenmensen te versieren.

Na wat gepruts en gevroem start het buske. Out of the way it's a busy day. Na het schildersdorp trekken we het bos in om na een klim op een hoge schildersplaats te komen. Verderop vinden we enkele heel verschillende boulders waar mooi kan opgebouwd worden, van aangenaam opwarmend, tot zelfdestructief met 7A Clair de la Lune waarin Sebastian en Liuba vastzitten in de natte bolle uitklim.

Schemering

Bij valavond, via de alleenstaande gigaboom met van beneden tot boven een dichte kruin van vroege kleine witte bloesems, stappen we terug naar de auto en gaan we naar de saunalike pizzeria waar een tafel gereserveerd staat. Op het bovenste verdiep en tegen bedoempte ramen wordt over heel de tafel heftig gediscussieerd. Bijvoorbeeld Liuba wil bewijzen dat ze de grootste heeft en Sebastian dan ook maar Liuba blijkt dan wel een zes meter grotere te hebben (berg). Nicola weet de goeie Italiaanse wijn te vinden en samen met Alessandro klinkt hij alsof hij de Italiaanse uitbaters al jaren kent.

Na een wandeltocht en ff rijden komen we 's nachts terug bij de hippodroom. Tenten opzetten. Sebastian’s klassewijn (‘Wild Pig’.. Hmm, très bon.). De volgende ochtend zijn we bijna allemaal vroeger wakker dan dat we vroeger waren wanneer Sinterklaas was geweest. Dit zou hem zijn. De droge dag. Of toch ni, want het druppelt heel lichtjes, zo lichtjes dat er op mijn regenfrak geen enkel druppelke ligt maar de voorruit wel nat is.

Knaldag

Na een brunch in de stad, in een hoek rond een tafel gedrukt, is het plan Elephant, Elephant-Ouest en eventueel Dame Jouanne. Op de Elephant kruipen we in de highballs van de overhangende Dalle à Polly rots. Liuba en Hendrik weten een 7a traversee te toppen op het rotsblok. Hier opgewarmd kan er geklommen worden op vanalles. Dallekes, overhangen.. Hoog, of zo hoog dat er een doodskist bij staat in de topo... zanderig of met gevaarlijk bolle stenen er onder.. Er kan over de rotsen gelopen worden, gedeadpoint.. Gedynoo’t.. Dal geklommen..

Maar voor de delicatere dallen zijn we wat later goed onderaan die enorme rots van dat ander gebied enkele honderden meters en Chevrolet Corvettes verder, de Dame Jouanne. Hier vinden we ook nog vanalles. Afhankelijk van welke boulder, is er altijd wel iemand die als enige onsight. En ook, zo, als er lang geprobeerd wordt in een vreemde krachtpas, en vanaf dat 1 iemand het dan doet, dan volgen we met een paar een voor een. Tegen de donkere rijden we dan de lange weg naar huis.

Daags nadien verwelkomt de zuidwand van Les Awirs mij op dal en ontdek ik deze reuzebladhaan.